Momo - Michael Ende | Kitap Yorumu

by - Ocak 26, 2018


Bir gün geç saatlerde ofiste mesaiye kalmış harıl harıl gece 12’ye kadar mutlaka gönderilmiş olması gereken dilekçelerim üzerinde çalışıyordum. Pür dikkat çalışırken içeri girdiğini hiç farketmediğim küçük bir kızın karşımda dikildiğini görünce hem şaşırdım hem de korktum. Üzerinde kendine fazlaca büyük bir erkek ceketi ve uzun eteğiyle zaten garip görünen bu kız çocuğu üstüne bir de elinde bir kaplumbağa taşıyordu. Sanırım çıplak ayakla gezdiğinden geldiğini duymamıştım. “Sen kimsin? Nasıl girdin içeri güvenliğe görünmeden?” diye sordum. “Beni hatırlamadın mı?” dedi. “Hayır hatırlamadım, her kimsen şu an vaktim yok. Lütfen zorluk çıkartmadan git.” dedim. Küçük kızın suratına üzgün bir ifade yerleşti. “Ben Momo, küçükken hep birlikte harika oyunlar oynardık. Sen hani periymişsin gibi yapardın. Bence bu kitabı okuma vaktin geldi.” diyerek bana turuncu kapaklı bir kitap uzattı. “Kitapları severim ama gerçekten ne kitap okuyacak ne de oturup burada seninle sohbet edecek vaktim yok Momo, gerçekten bu dilekçeleri bitirmem gerekiyor.” diye çıkıştım ve Momo yere bıraktığı kaplumbağasını da alıp, elinde uzattığı kitabı masama bırakarak gitmeye yöneldi. Çıkarken de “Okuduktan sonra beni nerede bulacağını biliyorsun.” dedi ve gitti.

İşte bu kitap elime böyle garip bir olay ile geçmişti. Okumaya başladığımda yavaş yavaş hatırladım Momo’yu. Antik tiyatro harabelerinde yaşayan bu küçük kızın günümüzde çoğu insanda var olmayan bir yeteneği vardı; dinlemek. Öyle güzel dinlerdi ki insanın içinde tuttuğu ne var ne yok istemsiz dökülürdü ağzınızdan. Momo’nun dahil olduğu her şey daha güzel, daha eğlenceli olurdu. Daha sonra ben kendime bir iş buldum, oradan uzaklaştım ve zamanla herkesi unuttum. Meğer asıl olaylar buradan sonra ilginçleşiyormuş. ⠀⠀⠀



Duman adamlar diyorlar onlara. Zaman Tasarruf Şirketi’nden geldiklerini söyleyip yetişkinlerle zamanlarını tasarruf etmeleri için anlaşma yapıyorlarmış. Zamanla insanlar her şeyi daha kısa sürede yapmaya çalışır, iş dışında hiçbir şeye vakit bulamaz hale gelmiş. Hepsi mutsuz, hiçbir şeyden zevk almayan, robot gibi insanlara dönüşmüşler. Kendime bir baktım, ne kadar tanıdık geldi. Aynı o insanlar gibi iş dışındaki şeyleri ne kadar kısarsam kısayım vaktim asla yetmiyor ve gün çabucak bitiyordu. Oysaki ben duman adam falan hatırlamıyordum. Bunların da sebebini kitabı okudukça öğrendim. Momo beni kurtardı, kitaptaki diğer insanlara ne olduğunu mu öğrenmek istiyorsunuz, onun için de kitabı okumanız gerek. Modern çağın getirdikleri arasında kaybolmamanız dileklerimle, iyi okumalar.

You May Also Like

0 yorum